De zomer is voorbij, de dagen worden merkbaar korter en de temperaturen dalen onafgebroken naar enkelcijferige waarden. Elk jaar in de herfst staan wij calisthenics-atleten voor dezelfde beslissing: zetten we onze training in het park consequent voort, ook al zijn de stangen ijskoud en glad? Of verplaatsen we onze workout liever naar onze eigen vier muren?
Wie gespierde armen wil opbouwen, richt zich vaak eerst op de biceps. Dat lijkt logisch, omdat die meteen opvallen in de spiegel, maar juist daar zit een veelgemaakte fout: de triceps vormen ongeveer twee derde van het volume van je bovenarm. Als je ze verwaarloost, laat je het grootste deel van je spierpotentieel liggen.
Het goede nieuws is dat je
Je hangt aan de stang en geeft alles, maar je lichaam beweegt niet. Ondanks alle inspanning lijkt je eerste pull-up nog ver weg. Die frustratie kennen de meeste mensen, en het is de belangrijkste reden waarom velen te vroeg stoppen met trainen.
Wat daarbij vaak over het hoofd wordt gezien: het probleem ligt zelden alleen aan te weinig kracht. Meestal
Brede schouders zijn vaak het eerste wat opvalt wanneer iemand er getraind uitziet. Ze geven het bovenlichaam structuur, laten de taille smaller lijken en zorgen voor precies die atletische V-vorm die je bijna niet kunt missen, ongeacht wat je draagt.
Het probleem is alleen: veel mensen trainen hun schouders nogal eenzijdig. Veel drukken, weinig focus
Beentraining is het onderdeel dat veel mensen het liefst overslaan: geen directe “pump” in de spiegel, maar brandende spieren en benen die de volgende dag als lood aanvoelen. Begrijpelijk dat de motivatie hier vaak het laagst is.
Juist daarin zit echter het verschil tussen een gemiddeld en een atletisch lichaam. Wie zijn benen serieus neemt, wordt
